Rozdział XVIII.

Plan Sunami był bardzo prosty, przynajmniej w teorii. Przekonać mistrza Piratów, że ma nad nią kontrolę. Uśpić ich czujność. Jak tylko znajdą się w sprzyjającym terenie, pozwolić oprychom odczuć emocje ich ofiar – i uciec, gdy zapanuje chaos.

Przebieg samej ucieczki było trudniej określić. Sunami wiedziała, że nie może się cofnąć na pustynię – do której wciąż było bardzo blisko – ponieważ tam przeciwnicy mieliby znaczną przewagę, nie tylko liczebną. Trudniej byłoby jej się tam ukryć, wcale nie dlatego, że pustynia była jednorodnie płaskim terenem – nie była. Wydmy i skały nadawały się do wykorzystania. Ale Sunami miała świadomość, że Piraci znali tę pustynię dużo lepiej niż ona. Większość misji w życiu wykonała poza Krajem Wiatru. Lepiej znała lasy wokół Konohy i mokradła w pobliżu Wioski Mgły niż pustynię otaczającą Sunagakure.

Musiała zostać w lesie. Nie miała wątpliwości, że Hakujo zapanuje nad swoimi najemnikami, jak tylko ona się trochę oddali, więc musiała być też przygotowana na konfrontację.

Świadomość, że będzie musiała zabijać, żeby się pozbyć pościgu, w tej chwili nie robiła na niej żadnego wrażenia – i miała nadzieję, że będzie tak samo, gdy uwolni się spod wpływu szalonego mistrza. Ostatecznie, wszyscy nukenini byli mordercami i widziała, jak zabijają. To powinno wystarczyć do tego, żeby w krytycznym momencie się nie zawahała.

W momencie, gdy podjęła decyzję, nie wolno jej się wahać.

Okoliczności sprzyjały wykonaniu planu, bo mistrz Hakujo, gdy tylko zyskał nad nią kontrolę – a przynajmniej wydawało mu się, że ją kontroluje – przestał brać pod uwagę możliwość jakichkolwiek problemów z jej strony. Pewnie nigdy nie spotkał się sprzeciwem kogoś, komu wyciszył emocje.

Obawiał się za to, że duża grupa shinobi przedzierających się przez las zwróci na siebie uwagę i że natkną się na jakiś patrol albo drużynę wracającą z misji – dlatego podzielił swoich ludzi na cztery grupy, które miały wybrać nieco różne trasy i spotkać się w jednym miejscu. Sunami, uwolniona z krępujących ją wcześniej więzów, szła przez las w grupie z mistrzem, jego przybocznym Minem i pięcioma innymi nukeninami. To jednocześnie ułatwiało, ale i utrudniało ucieczkę – przy tak niewielkiej grupie mistrz szybciej zorientuje się w tym, co zrobiła i pewnie szybciej to opanuje. Ale Sunami nie miała czasu ani możliwości na opracowanie alternatywnego planu.

W pewnym momencie uświadomiła sobie, że chętnie by to zrobiła. Najemnicy rozdzielili się już ponad pół godziny temu, co przy ich tempie poruszania się dawało znaczne odległości między grupami. Już od dłuższego czasu przedzierali się przez las. A ona zwlekała, choć normalnie już dawno straciłaby cierpliwość.

Do jej mózgu przebiła się świadomość: to właśnie tak działa. Zobojętnienie na wszystko. Od momentu, kiedy pozwoliła przywódcy nukeninów na wyciszenie jej emocji, nie czuła nic. Była spokojna jak nigdy dotąd, ponieważ pierwszy raz w życiu nie napływały do niej cudze emocje, nie docierały do niej własne, i działo się to naturalnie – nie kosztowało jej żadnego wysiłku.  Nic jej nie martwiło, nic jej nie niepokoiło. To, że tuż obok niej był shinobi, który jej zagrażał i którego uważała za wroga, nie miało teraz żadnego znaczenia – trudno było uwierzyć, że kiedykolwiek myślała inaczej.

Czuła się, jakby płynęła w przestrzeni. Wiatr owiewał jej twarz, skórę muskały rośliny, które porastały gęsto leśne ścieżki. Ptaki śpiewały, tuż obok przemknęła wiewiórka. Sunami nie musiała nawet wytężać zmysłów, by dostrzec i usłyszeć więcej leśnych zwierząt. Nie absorbowały jej własne myśli ani uczucia i dzięki temu dużo wyraźniej, pełniej odbierała otoczenie. Była częścią czegoś większego, nie ograniczało jej własne ciało ani umysł.

Nirwana – wygaśnięcie cierpienia, całkowita anihilacja uczuć. Stan, do którego dążyli wszyscy buddyści. Miałaby z tego rezygnować?

Uświadomiła sobie jeszcze jeden bodziec, który docierał do niej z zewnątrz, ale dotąd w ogóle nie zwracała na niego uwagi, ponieważ była do niego tak przyzwyczajona, że uważała go za część siebie. Wisiorek, który miała na szyi. Każde ziarenko piasku, które znajdowało się wewnątrz niego, zdawało się emanować energią.

Od momentu, gdy do jej krwi dostał się amalgamat, blokując wrażliwość na czakrę, Sunami wydawało się, że w tym wisiorku znajduje się tylko piasek. Zwykły piasek, taki sam jak miliardy innych rozdrobnionych skał na pustyni.

A jednak było w nim coś jeszcze, coś, czego nie potrafiła wyjaśnić inaczej niż obecnością czakry, której w tej chwili nie powinna wyczuwać. Co to było, tak naprawdę nie było ważne. Wiedziała, co to znaczy.

Gaara jest blisko.

Zatrzymała się, chociaż nie przypominała sobie momentu, w którym postanowiła się zatrzymać. To nie była świadoma decyzja. Jej towarzysze dopiero po chwili zdali sobie sprawę, że została z tyłu i odwrócili się. W tym momencie była zdemaskowana, zrobiła coś z własnej woli nie czekając na rozkaz i mistrz Hakujo musiał zdać sobie sprawę, że nie jest w stanie kontrolować jej tak, jak innych.

Zorientował się też zdrajca Wioski Mgły nazywany przez wszystkich Minem, jeden z tych, których szef nie musiał „wyciszać”, żeby mieć pewność jego posłuszeństwa. Na jego twarzy pojawił się grymas złości.

Miał taki sam wyraz twarzy kiedy zorientował się, że Kenzo nie żyje – że umarł zbyt szybko, by poczuć na sobie zemstę dawnych towarzyszy. Sunami przypomniała sobie zdziwienie na twarzy Kenzo, gdy shuriken przebił mu gardło. Zdziwienie, które zastygło na twarzy chłopaka, gdy w jego ciało wbijały się kolejne ostrza.

Przypomniała sobie przerażenie kobiety, którą kilka minut przed przybyciem Kenzo ochroniła przed gwałtem, zabijając napastników. I co się stało z tą kobietą potem.

Przypomniała sobie ból i przez chwilę to uczucie było tak dojmujące, że z trudem utrzymała się na nogach.

- Co się, kurwa, tak krzywo patrzysz? – ryknął nukenin, jeden z tych, którzy znajdowali się najbliżej niej. Podszedł do stojącego obok niego kolegi i popchnął go.

Sunami wskoczyła na najbliższe drzewo jeszcze zanim w ruch poszły ostrza. Słyszała odgłosy szamotaniny, gdy najemnicy na dole zaczęli nawzajem skakać sobie do gardeł. Ich głosy ledwie one do niej docierały. Czuła się przytłoczona emocjami, które napływały do niej z wewnątrz, zupełnie bez kontroli i w takim natężeniu, że czuła, jakby coś uciskało jej klatkę piersiową do tego stopnia, że utrudniało jej oddychanie.

Jej pierwotny plan wziął w łeb, nie zabiła żadnego z potencjalnej grupy pościgowej i nikomu nie odebrała broni. Nie była w stanie jasno myśleć. Mogła tylko biec przed siebie, jakby chciała uciec przed falą niechcianych, toksycznych, przytłaczających emocji, które jednak dościgną ją gdziekolwiek pójdzie. Skakała z drzewa na drzewo. Ledwie zauważyła olbrzymią chmarę ptaków, które wzleciały nad korony drzew i zaczęły krążyć w panice, bez żadnego celu. Zwierzęta żyjące na drzewach i w leśnym poszyciu opuściły kryjówki i rozbiegły się w popłochu.

Sunami czuła się zdezorientowana jak te zwierzęta, nie miała żadnego planu, żadnego upatrzonego celu, była pewna jedynie kierunku, w którym powinna zmierzać – z powrotem, na pustynię.

***

Satoru, młody nukenin z wioski Mgły, był w grupie sześciu mężczyzn obozujących w pobliżu granicy między pustynią a zieleńszym, bardziej przyjaznym ludziom terenem. Ich zadaniem było pozostawanie z tyłu pozostałych grup i ściągnięcie na siebie uwagi, w wypadku, gdyby Kenzo-zdrajca-Shihara nie był na tyle głupi, by nie poinformować nikogo, w jakim kierunku zmierzał. Nie ulegało wątpliwości, że jakaś ekipa z Wioski Piasku będzie szukać zaginionego wojownika wysokiej rangi.

Nukenini mieli zlikwidować ewentualny pościg lub ewentualnie go opóźnić za cenę życia. Hakujo świadomie wybrał do tego zadania grupę ludzi, którzy służyli pod jego dowództwem od dawna. Nie musiał bezpośrednio ich kontrolować, żeby robili dokładnie to, co chciał. Przebywali w jego towarzystwie wystarczająco długo, by nie zostało w nich zbyt wiele emocji, nie bardzo bali się śmierci i nie powstawały w ich głowach myśli o możliwości ucieczki w sytuacji zagrożenia życia.

Stali na czatach dokładnie w tym miejscu, w którym im kazano, w palącym słońcu, choć mogli pokonać kilkaset metrów, by znaleźć się w cieniu drzew. Niewzruszeni jak skały.

Jednak w pewnym momencie dosięgnął ich niepokój. Satoru odczuł to dokładnie w ten sposób – jakby coś, co było na zewnątrz, dostało się do jego trzewii i spowodowało, że jego organizm poczuł się zagrożony, na elementarnym, fizycznym poziomie. Bez udziału myśli, bez zidentyfikowania źródła zagrożenia.

- Zobaczcie – odezwał się jego kolega, facet, który nigdy nie ujawnił z jakiej zbiegł wioski i kazał siebie nazywać „Szogunem”, co wszystkich śmieszyło - w czasach, w których jeszcze mieli poczucie humoru.

Satoru, tak jak pozostali, spojrzał we wskazanym kierunku. Wysoko nad drzewami krążyła ogromna, ciemna chmura złożona z punkcików. Zachodziłby w głowę, co to może być, gdyby nie przeraźliwe skrzeczenie. Wiele kilometrów dalej, nad lasem, musiały być tysiące ptaków, tak że było je widać i słychać z dużej odległości.

- Co to może być? – odezwał się Szogun.

Dwaj nukenini odpowiedzieli jednocześnie.

- Wrony.

- Kruki.

- Tam może być wszystko, nie o to pytam – parsknął mężczyzna rozdrażniony. – Co je tak wkurwiło?

Mężczyźni spojrzeli po sobie. Satoru miał wrażenie, że wszyscy myślą to samo. Jakiś drapieżnik idzie przez las. Duży. Groźny. Natychmiast przyszły mu do głowy bijuu.

Nie czuł strachu. Raczej wydawało mu się, że powinien odczuwać strach. Nie chciał uciekać. Ale uważał, że powinien.

- Może cofnijmy się na pustynię – odezwał się niepewnie jeden z mężczyzn.

- Dlaczego na pustynię? – Towarzysz, który mu odpowiedział, był rozdrażniony i sprawiał wrażenie gotowego do bitki.

- No… Tam nie ma drapieżników – odpowiedział tamten niepewnie.

- Debilu! – Wtrącił się Jon, który dotąd był milczący. Satoru znał go od dwóch lat i nigdy nie słyszał, by facet podniósł głos. – Skorpiony, węże, jastrzębie… Mam wymieniać dalej?

Satoru pomyślał, że on chyba żartuje. Kim oni byli, żeby obawiać się węży i jastrzębi? Na pustyni nie było ani jednego drapieżnika, który mógł im zagrozić.

Nukenin ponownie spojrzał na czarną chmurę ptaków na niebie. Czy coś groźnego było w lesie?

- Na świętą Wolę Ognia, co to jest? – Gdyby Satoru nie wiedział lepiej, pomyślałby, że w głosie Jona brzmi panika.

Satoru skierował wzrok na pustynię i dostrzegł to – falę piasku przemieszczającą się z niewyobrażalną szybkością. Ściana w momencie dostrzeżenia znajdowała się w dali, a po kilkunastu sekundach była już tak blisko, że mogłaby ich zmiażdżyć. Satoru dopiero po długiej chwili zdał sobie sprawę, że na szczycie tej konstrukcji stoi człowiek. W tym samym momencie poczuł, jakby ziemia osunęła mu się spod stóp i zaczęła oplatać ciało.

Nadal nie czuł strachu przed śmiercią. Raczej zdziwienie.

***

Sunami biegła od dawna, czuła zmęczenie i przytłaczający ból w płucach, ale wiedziała, że nie wolno jej się zatrzymać – nawet nie oglądając się wiedziała, że ścigający ją nukenini są blisko. Nieczuły na jakiekolwiek emocje mistrz błyskawicznie zapanował nad chaosem i wysłał za nią opanowanych, zdyscyplinowanych żołnierzy. Ona była kierowana głównie strachem. Nie potrafiła opanować tego uczucia, może dlatego, że nigdy wcześniej go nie doświadczyła w takim natężeniu. Czuła, jakby zatrzymanie się było najgorszym, co może się jej przytrafić, ale nie brała w ogóle pod uwagę ucieczki w głąb lasu – tylko przed siebie, a tam zobaczyła już przerzedzającą się linię drzew. Dalej była niższa roślinność, ciągnąca się przez kilka kilometrów, aż do piasków pustyni. Musiała zmienić kierunek albo zmienić strategię i zamiast ucieczki wybrać obronę, bo poza linią gęstego lasu dosięgną ją kunaie wroga. 

Jednak nie mogła się cofnąć i zacząć kluczyć. Nie tylko dlatego, że w lesie były trzy grupy nukeninów, rozproszonych, którzy mogli wyskoczyć na nią zza drzew niezależnie od kierunku, jaki by wybrała. Nie chciała kryć się w lesie - wbrew wszelkiej logice i wszystkim poznanym strategiom czuła, że tylko na pustyni będzie bezpieczna.

Poza tym nie zamierzała wiecznie kryć się wśród drzew i uciekać jak zraniona zwierzyna.

Nie jesteś zwierzęciem, pomyśl, przemknęło jej przez myśl. Zatrzymała się wśród wysokich krzewów i zaczęła rozglądać się za bronią. Znalazła kamień o ostrych krawędziach i użyła go, by zaostrzyć ułamaną gałąź. Jednak zdała sobie sprawę, że to beznadziejna broń przeciwko wyszkolonemu ninja.

Włosy miała spięte dwiema ostrymi szpilkami, których mogła użyć zamiast kunia – wyciągnęła je i włożyła do kieszonki zaszytej w bluzce. Jedną ze szpilek po namyśle wyjęła, choć tak naprawdę nie miała nic przeciwko zabijaniu gołymi rękami.

Tak czy inaczej, musiała liczyć, że któryś najemnik wysunie się przed szereg, dopaść go i zdobyć prawdziwą broń. Ukryła się za krzewem ożyny, upatrując to miejsce na dobry punkt obserwacyjny. Wiedziała, skąd mniej więcej przyjdą. I że rozproszyli się.

Wiedziała, że ich przywódca Hakujo będzie zaraz za nimi, a to on jej najbardziej zagrażał. Była dokładnie w takim stanie jakiego chciał – rozbita emocjonalnie, bez żadnej samokontroli i tym razem mógł wyciszyć jej emocje tak, by nad nią zapanować.

Czuła się jakby od wewnątrz rozdzierała ją wielka, krwawiąca rana. Gdyby mistrz Piratów zamknął tę ranę, ona nawet nie próbowałaby się uwolnić. Nie chciałaby znów czuć choć części tego, co czuła teraz.

Ale wtedy stałaby się narzędziem w jego rękach. Środkiem do zniszczenia życia Naruto i zapanowania nad Kuramą. Środkiem do terroryzowania całych osad. Nie mogła pozwolić się schwytać.

Miała ochotę krzyczeć, ale musiała zdobyć się na chłodne myślenie. Musiała na chłodno wyeliminować choć kilku z nich. I znów się ukryć, żeby przetrwać.

Dłonią sięgnęła do wisiorka, który miała na szyi. Dotknięcie palcami chłodnego metalu pomogło jej się trochę uspokoić. Uczepiła się irracjonalnej, pozbawionej logiki myśli, że Gaara po nią przyjdzie. Że już gdzieś tu jest i dzięki temu nie będzie musiała się zmierzyć z mistrzem Hakujo, którego nie czuła się na siłach pokonać.

Ale muszę pokonać jego żołnierzy, powiedziała sobie, starając się uporządkować myśli. Dwudziestu chłopa. W lesie, w którym potrafiła się poruszać nawet z zawiązanymi oczami, miała jakieś szanse. Byłyby dużo większe, gdyby nie była tak roztrzęsiona.

W końcu pojawił się nukenin. Korzystając z efektu zaskoczenia, rzuciła w niego szpilką i trafiła idealnie – w klatkę piersiową. Dopadła do niego, żeby zabrać mu broń.

Nie odpowiedział na atak, choć rana nie była głęboka - był zszokowany obrotem wydarzeń. Nie dała mu czasu do namysłu.

Ale nie zachowała się tak, jak powinna.

Nukenin był uzbrojony w dwa krótkie i poręczne miecze. Sunami jedną sztukę broni odrzuciła, a drugą chwyciła w dłoń i wbiła w brzuch nukenina, aż po rękojeść. Mężczyzna wbił w nią zaskoczone spojrzenie. Wciąż był żywy, Sunami nie celowała tak, by spowodować jak najszybszy zgon.

Chciała, żeby cierpiał.

- Teraz czujesz, że umierasz. – Była tego pewna, choć nie docierało do niej nic z uczuć śmiertelnie rannego wojownika. Strach, szok, niedowierzanie – mogła podejrzewać, co czuł, ale nic z tego jej nie dosięgało. Nie przebijało się przez gąszcz emocji, które wchłonęła wcześniej i które nie chciały jej opuścić.

Potrzebowała więcej trupów, żeby poczuć ich cierpienie - strach, śmierć bezwzględnych morderców; coś, co zagłuszy emocje kobiet i dzieci, które utkwiły w jej głowie.

Wyciągnęła miecz i wstała, zostawiając mężczyznę na ziemi – liczyła, że z takimi ranami będzie długo umierał. Sunami rozejrzała się dookoła. Z ostrza, a także z jej ubrań sączyła się krew ofiary i kapała na leśne poszycie.

Gdzie jesteście?

Po chwili dostrzegła ruch z lewej strony. Dwaj mężczyźni dobrze ją widzieli i zaatakowali jednocześnie – to było ich błędem. Odskoczyła i przygotowała się na ponowny atak, z wyciągniętym mieczem.

Jednym z nich był Min. Dwie godziny temu przemierzała las w jego towarzystwie niemal ramię w ramię, nie czując nic, i ta świadomość potęgowała jej wściekłość. Żywo pamiętała, z jaką satysfakcją Min mówił o śmierci Kenzo. O amalgamacie, którym zatruł jej żyły. Pamiętała, jakich słów i gestów używał, by ją zastraszyć. Czuła jego palce na swojej skórze. Ręce, którymi obłapiał ciała innych kobiet, by z polecenia przywódcy przed śmiercią czuły paraliżujący strach i ból.

Sunami postanowiła odciąć Minowi po kolei wszystkie członki ciała, nawet gdyby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu.

Wściekłość jest złym doradcą i dlatego popełniła błąd. Rzuciła się z impetem na przeciwnika, on bez trudu odparował jej atak. Sunami cofnęła się.

Nukenin odrzucił miecz, który miał w rękach i uśmiechnął się złowieszczo. Chciał przekazać, że nie potrzebuje na nią broni. Udało mu się wytrącić ją z równowagi. Niewiele brakowało, a trafiłby ją ten drugi shinobi, który w tym momencie skoczył do niej ze sztyletem. Zaskoczona, Sunami uchyliła się przed nim, a mężczyzna przekoziołkował nad nią. Udało jej się wykonać proste cięcie mieczem tuż nad jego kolanem. Ostrze wbiło się głęboko, Sunami musiała wypuścić je z rąk. I choć mogła być pewna, że przeciwnik przestał być problemem, bo nie stanie już na nogi, została bez broni.

A przecież potrzebowała ostrza, żeby poszatkować tę gnidę na kawałki. Straciła czas na rozglądanie się za bronią, Min w tym czasie doskoczył do niej i próbował kopniakiem podciąć jej nogi. Odskoczyła, wykorzystała kilka typowych sztuczek taijutsu. I mimo, że walka wręcz była jej specjalnością, przeciwnik miał przewagę. To on atakował, Sunami musiała się bronić. Uderzyła go w twarz, jednak nie zrobiło to na nim wrażenia. Sparował kilka jej uderzeń. 

Sunami czuła narastająca frustrację, bo w tej chwili zależało jej tylko na jednym - zadaniu mu bolesnej śmierci, a on się wymykał. Na dodatek słyszała trzask łamanych gałęzi, a to oznaczało, że z różnych stron zbiegają się ludzie. Przeszkodzą jej zanim zabije nukenina z Wioski Mgły.

Rzuciła się w bok, żeby zdobyć leżący miecz nieżyjącego najemnika. Zanim dosięgła broni, Min natarł na nią całym ciałem i przewrócił ją na ziemię. Potoczyli się po trawie. Mężczyzna chwycił ją za gardło i przycisnął do ziemi, podduszając. Wielu kobietom zrobił wcześniej to samo.

Sunami widziała jego triumfujące spojrzenie. Nie mogła pozwolić mu wygrać. Na oślep przesuwała rękami po ziemi, aż trafiła na jakiś płaski kształt – kamień. Próbowała go chwycić.

Nukenin zbliżył twarz do jej twarzy.

- Spójrz na siebie – wydyszał. – Osiągnęliśmy cel, zrobisz cokolwiek rozkażemy.

Sunami zdołała podnieść kamień i uderzyć napastnika w bok głowy. Nie tak mocno, jak chciała, ale wystarczająco, by stracił orientację w tym, co się dzieje. Zrzuciła mężczyznę z siebie, usiadła na nim i zaczęła uderzać kamieniem w jego głowę, aż krew zbryzgała jej twarz.

I chociaż był już martwy uderzała dalej, mimo że powinna zerwać się do ucieczki, bo dokoła było więcej nukeninów. W końcu wstała i zamierzała zaatakować tym samym zakrwawionym kamieniem następnego z mężczyzn. Nie wiedziała jednak, którego, bo tuż obok niej było trzech – mieli ją na tacy, ale chyba żaden nie chciał wyrywać się przed szereg i atakować pierwszy.

Zanim zdecydowała, któremu powinna roztrzaskać głowę, dosłownie zatrzęsła się ziemia i wszyscy trzej nukenini zaczęli się w nią zapadać. Wrzeszczeli, nie wiedząc, co się dzieje.

Sunami w pierwszej chwili też tego nie pojęła. Kiedy zorientowała się, że podłoże zamienia się w ruchome piaski, odsunęła się o kilka metrów. Usłyszała huk, jakby ktoś wyrywał drzewa z korzeniami i w odległości kilkudziesięciu metrów zobaczyła ogromną ilość piachu i skał wznoszących się pionowo nad ziemią. Skały rozpadały się na maleńkie kawałki i wraz z warstwami gleby stworzyły wir z piasku, który w kilka sekund pokonał kilkadziesiąt metrów przestrzeni i zaczął otaczać ją jak mur.

Uświadomiła sobie, że Gaara buduje dla niej tarczę z piasku. Nigdzie nie mogła go dostrzec, przez panujący hałas nie mogła też nic usłyszeć. Chciała za wszelką cenę odnaleźć Gaarę, krzyknąć, żeby tego nie robił – żeby jej nie odcinał. Pragnęła go zobaczyć i frustrowało ją, że nie potrafi się przebić wzrokiem, nie wie, gdzie Gaara się znajduje.

Frustrowało ją też, że izolował ją, otaczał barierą ochronną, której nie chciała.

Chciała zabijać, podbiec do kilku kolejnych najemnych morderców i tłuc ich głowami o kamienie tak długo, aż zobaczyłaby wypływające mózgi. Nie mogła jednak uciec z miejsca, w którym się znajdowała, bo ze wszech stron otaczały ją wysokie ściany czarnego piasku. Nad nimi widziała niebo, samo w sobie błękitne, ale przesłonięte ciemną chmurą skrzeczących ptaków.

Była zamknięta, odizolowana. Dlaczego Gaara jej to zrobił? Łzy bezsilności napłynęły jej do oczu. Upadła na kolana i zaczęła rozpaczliwie krzyczeć.