Rozdział XVII.

Witajcie. Przepraszam, że tak długo to trwało. Cóż mogę powiedzieć na swoje usprawiedliwienie - życie.
Mam nadzieję, że jakoś się trzymacie mimo upału. Odwiedziliście jakieś ciekawe miejsca w wakacje?
Zapraszam do lektury.

  Wioska Piasku nie była jedynym skupiskiem ludzi na pustyni, ale jako jedyna nie była położona na obrzeżach i ze wszystkich siedlisk była największym. Poza shinobi z Sunagakure na stałe na pustyni mieszkali już tylko Azurowie i kilka malutkich społeczności koczowniczych.

Konieczność częstej zmiany miejsca pobytu miała swoje wady, ale tym razem działała na korzyść małych grup próbujących żyć na pustyni. Sunami była pewna, że mistrz Hakujo i gromada jego usłużnych żołnierzy nie przepuściłaby nikomu, kogo spotkaliby w drodze.

Dopiero po wielu godzinach intensywnego marszu, w rejonie, gdzie już właściwie kończyła się pustynia i można było dostrzec pasy zieleni, natknęli się na zamieszkałą osadę.

Zrównali ją z ziemią.

Sunami spodziewała się, że Piraci będą kontynuować rajd, tym razem przez kraj ognia, ale oni - jakkolwiek w tych okolicznościach wydawało się to absurdalne - postanowili się naradzić.

Została zamknięta w jednym z nielicznych ocalałych budynków. Była to prosta drewniana chata, którą splądrowano, ale chyba niewiele cennych rzeczy można było w niej znaleźć.

Sunami została przywiązana sznurem do nogi wielkiego łóżka - chyba jedynego mebla w całym pomieszczeniu, które zachowało się w całości. Nie skrępowano jej nóg i natychmiast zaczęła szukać pomysłu, jak wyplątać się z tej sytuacji.

Była pochłonięta obsesyjną myślą o ucieczce. Tak długo, jak koncentrowała się na tej jednej rzeczy - analizie otoczenia i tego, co może wykorzystać na swoją korzyść - mogła odsuwać od siebie wszystko inne.

Nie potrafiła pobyć się z głowy obrazów, ale nie pozwalała sobie na odtworzenie połączonych z nimi emocji. Wszystko, co w ciągu ostatnich kilku godzin zobaczyła i odczuła próbowała sprowadzić do poziomu wyblakłych, pozbawionych dźwięku klisz. Tłumiła w ten sposób nie tylko przerażenie i ból ofiar, ale także własne emocje. Wyobraziła sobie, że zamknęła je w pudełku.

Musiała być ostrożna, nie tylko dlatego, że nie chciała sobie pozwolić na odczuwanie czegokolwiek. Także dlatego, że zwariowany mistrz Hakujo tylko czekał aż okaże słabość. W momencie, kiedy stłumi w niej emocje - kiedy będzie miał do tego okazję - zyska nad nią kontrolę.

Zdaje się, że teraz jego największym problemem było, jak to zrobić. Ale Sunami łudziła się myśląc, że naradzający się wojownicy na chwilę przestaną jej pilnować. Minęła zaledwie chwila od czasu, gdy dwaj nukenini odpowiedzialni za jej skrępowanie wyszli z pomieszczenia, a pojawił się inny - rosły mężczyzna z ciemnymi włosami przewiązanymi w kucyk. Na ramieniu miał opaskę z odwróconym symbolem wioski mgły.

Sunami widziała go już kilka razy. Przewijał się gdzieś w tle, wydając rozkazy. Miała wrażenie, że liczył się w tym towarzystwie bardziej niż pozostali - pełnił rolę niższego rangą dowódcy. Zwracano się do niego "Min", co brzmiało raczej jak pseudonim niż imię.

To nie on zabił Kenzo, ale był pierwszym, który zapanował nad sytuacją. Sunami miała na obu ramionach głębokie ślady po kunaiach, którymi Min w nią rzucił i które w pierwszym momencie uznała za mało szkodliwe - dopóki nie zorientowała się, że straciła możliwość manipulowania czakrą.

Teraz shinobi zbliżył się i przyklęknął, by mieć z nią kontakt wzrokowy. Sunami, blokując uczucia w sobie, blokowała też odczuwanie cudzych emocji, ale ten nukenin miał wszystko wypisane na twarzy. Jego oczy wyrażały czystą nienawiść.

Shinobi powędrował wzrokiem na jej ramię, pokryte zakrzepłą krwią, i w jego spojrzeniu pojawił się błysk złośliwości. Sunami wiedziała, że pomyślał o tym samym, co ona - że ją przechytrzył.

  - Od początku twierdziłem, że należy nasączyć broń roztworem amalgamatu i nafaszerować cię od wewnątrz, zablokować naczynka przewodzące czakrę. - Powiedział to takim tonem, jakby zaczynał towarzyską pogawędkę. - Oczywiście zastrzyk byłby bardziej oczywistym rozwiązaniem, ale, nie wiem czy wiesz, amalgamat ma właściwości silnie toksyczne i zbyt duża ilość mogłaby cię zabić. A w jednej rzeczy zgadzam się z mistrzem. Jesteś nam potrzebna żywa.

  Sunami zmusiła się do pogardliwego uśmiechu. Czuła pustkę w środku, nie mogłaby się zmusić nawet do odczucia pogardy.

  - "Nam"? Z wyjątkiem waszego mistrza nikt nie ma tu nic do powiedzenia.

  Nukenin wykrzywił usta w grymasie.

  - Być może, niewiele - odpowiedział. - Mistrz ma pewien zamysł i lubi wszystko zgodnie z nim realizować. Systematycznie, według reguł, które uważa za "godne" wojownika. Jest w tym zbyt wiele romantyzmu, nie sądzisz? Mam na myśli to, że najpierw dostałaś piękny naszyjnik, dopiero potem toksynę blokującą czakrę bezpośrednio do organizmu. Ale teraz już nie skorzystasz ze swoich sztuczek. Nie w najbliższym czasie, a jest bardzo prawdopodobne, że nigdy. Nie testowałem długoterminowych efektów działania amalgamatu na żywy organizm.

  Shinobi powiedział to sądząc zapewne, że ją zmartwi - jednak mu się nie udało. W tej chwili Sunami miała poważniejszy problem niż to, że nie będzie mogła używać technik manipulowania czakrą.

  - Wiesz, twój chłopak uciekając z naszych szeregów, zniszczył także moje laboratorium - oświadczył shinobi niespodziewanie.

  - Kenzo - powiedziała Sunami do siebie. Miała kłopot z przyzwyczajeniem się, że wszyscy wokół uważają go za jej chłopaka.

  Kenzo nie żyje. Pamiętała, że towarzyszyło mu głównie zdziwienie. W ogóle nie brał pod uwagę, że mógłby zginąć.

Wszystkie negatywne emocje związane ze śmiercią Kenzo były jej, nie jego. On nie zdążył sobie uświadomić, że umiera.

  Może dlatego nie potrafiła przestać o tym myśleć. Mogła zablokować emocje i nie czuć - ale nie potrafiła wyrzucić ze świadomości, że Kenzo zginął, w takim samym stopniu przez nią jak przez własną brawurę. I jeśli jakimś cudem uda jej się wybrnąć z tej sytuacji, będzie musiała z  tym żyć.

  - Miał umrzeć powoli i boleśnie, ale stało się inaczej, z twojego powodu - kontynuował nukenin. - W takim razie, żeby było uczciwie, moja zemsta dosięgnie ciebie.

Sunami chciała udzielić mu jakiejś aroganckiej odpowiedzi, ale musiała się pohamować. Facet, przynajmniej teraz, nie był kontrolowany przez szefa-marionetkarza i mogłaby go sprowokować. A w tej sytuacji, z ciasno związanymi rękami i bez możliwości kontrolowania czakry, nie mogła się bronić. Musiała najpierw wymyślić, jak się uwolnić.

Shinobi zbliżył się, nie odrywając wzroku od jej twarzy. Jednocześnie położył rękę na jej udzie.

Powtarzała sobie w myśli, że musi zachować spokój - właśnie dlatego, że nukenin chciał ją zastraszyć. Nie mogła sobie pozwolić na strach - nie mogła sobie pozwolić czuć cokolwiek, bo wiedziała, że jeśli straci nad sobą panowanie wypłyną na wierzch emocje, które wchłonęła.

  - Zamykając w sobie emocje, opóźniasz wykonanie naszego planu – powiedział mężczyzna, jakby sama tego nie wiedziała. - Wydaje ci się, że rozdajesz karty, ale każdego można złamać. Najwyżej otworzymy cię tradycyjnymi metodami.

  Sunami doskonale wiedziała, jakie to "tradycyjne metody". Piraci nie hamowali się podczas plądrowania wioski. Otrzymali wyraźny rozkaz zabijać tak, by każda z ofiar umierała długo i wiedziała, że umiera. Byli jak wygłodniałe zwierzęta, które spuszczono z łańcucha. Mistrz Hakujo wiele ryzykował, otaczając się najgorszymi oprychami z wiosek,  ale najwyraźniej wierzył, że jego moc kontrolowania emocji każdego utrzyma w ryzach. Że nie można jej złamać.

Sunami miała koncepcję, jak prawdopodobnie można było wyzwolić się spod jego wpływów, ale nie miała ochoty sprawdzać, czy ma rację.

Chociaż nie pozwalała sobie na odczuwanie emocji, jej organizm reagował fizycznym wstrętem na bliskość wyrzutka z wioski Mgły..I przyspieszonym biciem serca, tak jakby komórki ciała przeszywał strach, którego nie dopuszczała do mózgu i którego nie pozwoliła sobie świadomie odczuwać.

Nukenin przyglądał jej się z zaciekawieniem, jakby była nietypowym okazem dzikiego zwierzęcia. Jednocześnie przesuwał dłonią na jej skórze, po zewnętrznej stronie uda, coraz bardziej do wewnątrz, i testował jej reakcję. Nie pozwoliła sobie się wzdrygnąć, chociaż miała wrażenie, jakby dłonie tego mężczyzny zostawiały na niej niewidzialne, lecz palące znaki.

Może zastanawiał się nad tym samym, co ona - czy musiałby ją skrzywdzić fizycznie czy wystarczyło ją przekonać, że jest do tego zdolny. Zdroworozsądkowo, Sunami była przekonana, że nawet on nie odważyłby się czegokolwiek robić bez polecenia swojego szefa. I teraz tylko zdrowy rozsądek powinien mieć dla niej znaczenie. Ale uczucia obrzydzenia i strachu były schowane płytko pod powierzchnią i ten osobnik mógłby przemocą je z niej wyciągnąć. Ona to wiedziała, jednak nie mogła pozwolić, by nukenin miał takie samo przekonanie.

Nachyliła się w jego stronę, jakby nie przeszkadzało jej, że się do niej dobiera, i jakby nie sprawiało jej żadnej różnicy, czy będzie bliżej niego.

  - Możesz spróbować - powiedziała arogancko. - Ale wtedy będziesz pierwszym, kogo dosięgną konsekwencje. Twój zwariowany szef chce mnie użyć do zastraszenia całych wiosek. A ty uważasz, że nie zaczniesz bać się śmierci kiedy przekonasz się, jak smakuje? - Odchyliła się lekko w tył, chcąc go zmierzyć spojrzeniem z góry. - Jeśli zabiliście wystarczająco dużo ludzi, żebym postradała rozum, przynajmniej nie będę w tym sama.

 Sunami nie była pewna, czy osiągnęła taki efekt, jakiego chciała, mimo że shinobi przestał ją dotykać. Na jego twarzy nie było widać strachu ani niepewności, raczej zaintrygowanie. Nigdy nie zależało jej aż tak na poznaniu emocji wroga, ale nie mogła spróbować ich odczytać. A to oznaczało, że nie mogła też przewidzieć, co on w następnej kolejności zrobi.

Już wcześniej przyjrzała się otoczeniu, zarejestrowała wszystkie połamane elementy wyposażenia, które mogła wykorzystać jako broń, ale nic z tego nie było użyteczne, kiedy miała ciasno związane ręce.

Gdyby tylko mogła spróbować manipulować nim tak samo, jak to zrobiła wcześniej z jego mniej doświadczonymi w walce kolegami. Takie rozwiązanie przyszło jej do głowy, ale odrzuciła je jako zbyt ryzykowne. Po pierwsze, brakowało jej elementu zaskoczenia. Po drugie, gdyby próbowała igrać z cudzymi emocjami, mogłaby nie zapanować nad własnymi. Mistrz Hakujo dostałby to, czego chciał - lalkę naładowaną negatywnymi emocjami, którą można dowolnie sterować.

Może i tak ją dostanie. Sunami wiedziała, że nie może tłumić w sobie emocji wiecznie ani nie może wiecznie przed nimi uciekać.

***

Kilka lat wcześniej, po wybuchu Czwartej Światowej Wojny Shinobi

Kenzo siedział na kamieniu i ostrzył miecz. Sunami przyglądała się temu z boku.

W całej wiosce panowała atmosfera napięcia i czuło się gorączkę przygotowań. Ona czuła się z tym niekomfortowo, nigdy nie lubiła przebywać w pobliżu ludzi podekscytowanych zbliżającą się walką. Tym razem chodziło o coś jeszcze.

  - Może powinnam walczyć. Zgłosić się do któregoś z oddziałów - odezwała się.

  Zaskoczenie Kenzo było łatwe do przewidzenia. Miała wrażenie, że jej pomysł nie tylko go zdziwił, ale nawet zaniepokoił. Chłopak odłożył broń na bok wystudiowanym, powolnym ruchem, jakby potrzebował czasu do namysłu.

  - Masz na myśli, zgłosić się do konkretnego oddziału, żeby ubiec fakty? Nikt cię nigdzie nie przydzieli, dostałaś zadania z dala od frontu. Zająłem się tym.

  Było oczywiste, że w którymś momencie kłamał. Sunami nie mogła być pewna, czy fałszem była jego pewność, że faktycznie nie zostanie przydzielona do któregoś oddziału wybierającego się na front czy przypisywanie sobie całej zasługi. Wolała myśleć, że to drugie. Kenzo zawsze miał tendencję do przechwałek, lubił podkreślać, że użył swoich wpływów w radzie i dzięki temu ona dostała taką, a nie inną misję - ale nietrudno było wykryć, że wciskał jej wtedy kit. Prawdopodobnie tak naprawdę musiał prosić o pośrednictwo brata. On sam nie miał takich kontaktów w radzie, żeby zawsze wiedzieć, kto jakie podejmie decyzje, ani żeby na nie wszystkie wpływać.

Sunami nie przeszkadzało to, że czasem zakłamywał rzeczywistość, żeby podbudować sobie ego. Wszyscy używali w życiu codziennym przekłamań i wybiegów, była do tego tak przyzwyczajona, że nie wierzyła w istnienie ludzi, którzy nie kłamią. Poza tym to, że Kenzo udawał bardziej wpływowego niż był w rzeczywistości, w niczym jej nie szkodziło.  Przeszkadzało jej jednak, kiedy plątał się w wyjaśnieniach, bo próbował uzasadnić jakąś decyzję, na którą nie mógł nic poradzić - ale starał się sprawiać wrażenie, że mógłby.

  - Mam na myśli, że powinnam być tam, gdzie wszyscy inni, tam, gdzie mogę być potrzebna. Nie mogę zawsze unikać bezpośredniej walki.

Kenzo popatrzył na nią ostro. Coś w jej słowach go rozzłościło.

  - Masz na myśli, że nie możesz zawsze unikać trupów? Fajnie, że doszło do ciebie to, co od zawsze ci powtarzam. Ale wojenna jatka to nie jest dobra okazja do tego, żeby zacząć się uczyć nad sobą panować.

Sunami pod pewnymi względami się z nim zgadzała, ale to nie zmieniało stanu rzeczy. Zawsze pozostawała na uboczu, kiedy inni ryzykowali, dostawała zadania, które może wymagały sprytu i specyficznych umiejętności, ale nie musiała narażać życia. Również niewiele razy zdarzyło jej się widzieć czyjąś śmierć. Kenzo otoczył ją płaszczem ochronnym.

I może nie powinno jej to przeszkadzać. Nigdy nie czuła potrzeby bycia w centrum wydarzeń, nie miała ambicji wyróżniania się. Ale co, jeśli jej umiejętności mogłyby się przydać, jeśli mogłaby pomóc Naruto?

Uzumaki czasami potrzebował kogoś, kto poskromi jego temperament i uspokoi Kuramę, a to chyba mogłaby zrobić. W każdym razie, Ino kiedyś to zasugerowała, gdy obie były w wiosce Liścia. Że może, gdyby się postarała, mogłaby pomóc zapanować nad bijuu. Obudzić go lub uciszyć.

Sunami wówczas pomyślała o Gaarze. Akatsuki zdołało go schwytać, a on nie wykorzystał Shukaku - i prawdopodobnie, nawet gdyby przewidział rozwój wypadków, nie próbowałby tego zrobić. Jednak ona, gdyby była w pobliżu, mogłaby przynajmniej spróbować obudzić potwora. Nieprzewidywalnego, niszczycielskiego, to prawda - ale wtedy Akatsuki nie dałoby rady wyciągnąć demona z sakryfikanta. I nie zdołaliby go zabić.

Sunami wówczas, zamiast zrobić cokolwiek, w czasie gdy drużyna z obcej wioski ruszyła na ratunek Kazekage, tkwiła w Sunagakure i czuła, że coś w niej umiera. Najwyraźniej coś w umiejętnościach empatów sprawiało, że byli wyjątkowo wrażliwi na bijuu. Skoro wiedziała, co dzieje się z Shukaku - czy też, co dzieje się z Gaarą - być może mogła pomóc Naruto z Kuramą. Nawet jeśli prawdą było, że ostatni sakryfikant kontrolował bestię, nie można było przewidzieć, jak potoczą się wydarzenia. Sunami sądziła, że w przypadku kłopotów z bijuu mogłaby pomóc.

A przynajmniej mogła być gdzieś w pobliżu ognia walki i się na coś przydać.

  - Przecież Madara otoczył się ożywionymi trupami - zauważyła przytomnie. - Oni nie umierają tak, jak zwykli ludzie. - A przynajmniej taką miała nadzieję.

 Kenzo przypatrywał jej się przez chwilę bez słowa.

  - Chciałabyś być na pierwszej linii, tak jak kage? - zapytał z kwaśną miną. - No proszę, i to podobno ja mam przerost ambicji.

  Sunami poczuła irytację. Kenzo kpił z niej, a ona na to pozwalała - akurat jemu w rozmowie łatwo było sprowadzić ją do roli kapryśnej dziewczynki.

  - Przestań ze mną pogrywać, dobrze? - powiedziała ze złością. - To ty wiecznie powtarzasz, że może nie jestem najlepsza w konwencjonalnych metodach walki, ale niekonwencjonalne też warto wykorzystać.

  Kenzo potrząsnął gwałtownie głową. On także zaczynał tracić nerwy.

  - Mogłabyś się przydać, gdybyś trenowała panowanie nad czakrą, ale tego nie robiłaś, a teraz jest trochę za późno na treningi - wysyczał. - Ty nie chcesz brać w tym udziału, nie masz też pomysłu, co miałabyś robić. Po prostu chcesz tam być. I wiesz co? To jest świetny pomysł - powiedział z przekąsem. - Dlaczego o tym wcześniej nie pomyślałem?

  Sunami miała ochotę go uderzyć. Wiedziała, że Kenzo zamierza powiedzieć coś złośliwego, ale i tak zapytała:

  - O czym nie pomyślałeś?

  Kenzo oczywiście był pełen samozadowolenia, ponieważ wymyślił coś, czym mógł jej dopiec.

  - Że mogę pójść do Kazekage - przepraszam, do naczelnego wodza Zjednoczonej Armii - i dać mu na talerzu receptę na wygranie wojny. Powiem: Sytuacja jest trudna, nasze wojska nie dadzą rady, może nawet sakryfikant Dziesięcioogoniastego nie da rady. Ale bez obaw, jest pewna dziewczynka, która rozkleja się na widok zwłok, za to w sekundę uspokaja płaczące dzieci. CV dopełniają cztery misje kategorii A zakończone sukcesem. - Shinobi kontemplował przez chwilę własne słowa. - Hej, to naprawdę dobrze brzmi. To ma szansę zrobić wrażenie.

 Sunami nie wiedziała, czy jest bardziej urażona czy wściekła. Przede wszystkim czuła się upokorzona. Powinna powiedzieć coś zgryźliwego, ale nie miała nawet ochoty się odezwać.

Przede wszystkim dlatego, że Kenzo miał rację. W prawdziwej walce mogła tylko przeszkadzać. To, że nie chciała już stać na uboczu, żeby nie czuć przytłaczającej bezsilności kiedy inni narażali życie, nie sprawiało żadnej różnicy. Nie pomogłoby to Sabaku no Gaarze ani nikomu innemu.

Ale jednocześnie wiedziała, że Kenzo ma złe intencje. Przez całą rozmowę kłamał. Jakby nie miał przekonania do tego, co mówi.

Zapewne dlatego, że wbrew temu jak poważne chciał robić wrażenie i jak ważny się wydawać, w wiosce wiedziano, że Kazekage nie miał dobrego zdania o najmłodszym z braci Shihara i nie znalazłby czasu, żeby z nim gadać.

 - Su, nie torpeduj mnie tą wiązanką negatywnych uczuć, jakbyś chciała mnie znienawidzić za to, że się o ciebie troszczę. - Kenzo całkowicie zmienił ton głosu, ewidentnie dążąc do ugody. - Czy naprawdę muszę ci przypominać, że nie powinnaś zwracać na siebie uwagi? Jesteś solą w oku władz tej wioski i rady. Nikt tutaj nie lubi Azurów i naprawdę musiałem się nagimnastykować, żeby nie rozwiązali z tobą umowy i nie kazali szukać szczęścia gdzieś indziej.

Czuła, że od jego kłamstw rozboli ją głowa, ale nie zamierzała mu ich wytykać. Niech Kenzo zawłaszcza sobie wszystkie zasługi tego świata, w tej chwili i tak miała go dość, niezależnie od tego, jak bardzo był z nią nieszczery.

 Chłopak ze zniecierpliwieniem przewrócił oczami.

  - Nie bądź zła, Sunami, nawet przykre rzeczy mówię tylko z troski o ciebie. Kocham cię.

  Na nią te słowa podziałały jak płachta na byka. Zerwała się gwałtownie z miejsca.

  - Mylisz miłość z pragnieniem posiadania - powiedziała opryskliwie.

  Oczywiście go uraziła; oczywiście, będzie musiała za to przeprosić, bo Kenzo wkrótce wyrusza na wojnę i kto wie, kiedy go zobaczy. Ale w tym momencie o to nie dbała. Odeszła, nie dając chłopakowi szansy na dalsze, głupie tłumaczenia. Nie chciała, żeby wiedział, jak bardzo zraniły ją słowa, że tylko dzięki niemu mogła być w tej wiosce, i że wszystkim innym przeszkadzała.

***

Z powrotem w teraźniejszości, spalona wioska na pustyni

  - Już wiem, co Kenzo tak w tobie lubił. Jesteś drapieżna - skomentował ciemnowłosy shinobi.

  Nie podobał jej się sposób, w jaki na nią patrzył, ale przynajmniej odsunął się na trochę większą odległość i nie próbował jej dotykać.

  - Pewnie wiesz, że twój nieodżałowanej pamięci chłopak miał obsesję na twoim punkcie. - Shinobi cedził słowa, podkreślając każde z nich. Jakby musiał jej przypominać, że Kenzo zginął. - Dzięki temu przysłużył nam się bardziej niż by chciał, bez niego nie wiedzielibyśmy, że Sunagakure skrywa tak cenny skarb, którego w dodatku zbyt wysoko nie ceni. - Uśmiechnął się nieprzyjemnie. - Dobrze się składa, że jesteś nam potrzebna. I że nie musisz być zdrowa na umyśle. - Zbliżył ku niej twarz z okrutnym uśmiechem. - Twój kochaś miał zginąć, wiedząc, w czyich rękach cię zostawia. Umarł za szybko, ale to nie znaczy, że będę mniej napawać się sukcesem.

Sunami nie pozwalała sobie zapomnieć, że cokolwiek nukenin mówił, było policzone głównie na to, żeby ją zastraszyć. I że właśnie dlatego został tutaj przysłany. Może Mistrz Piratów zaczął dostrzegać, że jego plan nie jest pozbawiony wad i szukał sposobu, żeby załatać dziury.

Nienawiść nukenina do Kenzo była oczywista, ale Sunami wierzyła - musiała wierzyć - że nie na tyle, żeby ją zaatakować. Przynajmniej dopóki szef mu nie pozwoli.

Powstawało pytanie, jak wiele Piraci mieli czasu, i na jakie opóźnienie w realizacji planów mogli sobie pozwolić. Na pewno nie była to kwestia cierpliwości. Mistrz Hakujo nie mógł być rozzłoszczony, rozczarowany, ale mógł trzymać się harmonogramu.

W tej chwili, gdy Sunami patrzyła bezpośrednio w ściągniętą z nienawiści, zapalczywą twarz renegata z wioski Mgły, zaczęła się zastanawiać, który z nich był bardziej niebezpieczny. Ktoś, kto nie czuł żadnych emocji, ale po trupach dążył do określonego celu czy ktoś, kto szukał zemsty i mógł wybrać ją ponad karne wykonywanie rozkazów?

Usłyszała skrzypienie drzwi. Nukenin cofnął się i wstał, jak ktoś, kogo nie powinno tu być.

Ale nie mogła mieć pewności, że przyszedł do niej wbrew rozkazom, bo na twarzy jego starego mistrza, który właśnie wszedł do pomieszczenia, nie było nic, nawet śladu zdziwienia.

  - Wyjść.

  Nukenin postąpił zgodnie z rozkazem. Nerwowość w jego ruchach nasuwała wniosek, że rzeczywiście był tutaj wbrew poleceniom i że nie odgrażał jej się dla osiągnięcia założonego efektu. Starała się odsunąć od siebie tę myśl, bo i bez tego miała wystarczająco wiele zmartwień. Przede wszystkim to, jak niewiele czasu miała na ucieczkę.

Mistrz Hakujo rozejrzał się po pokoju, a potem usiadł na podłodze, tuż przy drzwiach. Można było pomyśleć, że wybrał największą możliwą odległość, by dobrze ją widzieć i ocenić jej zachowanie.

  - Wybacz te niedogodności, Kali - powiedział starzec tonem, który można było uznać za wyjątkowo grzeczny. - Przykuwanie cię do czegokolwiek, ani krępowanie rąk, nie będzie konieczne, kiedy przestaniesz utrudniać.

  Nie powiedział "jeśli" lecz "kiedy”, jakby już był pewny zwycięstwa. Od początku zachowywał się, jakby jego plany nie mogły się nie udać. To pewnie było jego siłą, ale mogło obrócić się w słabość. Jednak potrzebowała pomysłu, jak sprawić, żeby tak się stało.

  - Możesz się mylić - zauważyła, chyba tylko po to, żeby przetestować jego reakcję na własne słowa. - To, że w przeciwieństwie do ciebie odczuwam emocje, nie znaczy, że nie mogę nad nimi panować.

 To było coś, w co chciała uwierzyć - niemniej wiedziała, że to nieprawda. Nie mogła wiecznie tłumić w sobie emocji, jak skrzynia z zamkniętym wiekiem. Zawsze było tak, że jeśli odczuwała zbyt wiele skrajnych emocji - swoich lub cudzych - musiała im pozwolić znaleźć ujście. Inaczej straciłaby panowanie - najpierw nad emocjami, potem być może także nad swoim zachowaniem. Hakujo uważał, że wystarczająco duża dawka negatywnych emocji odbierze jej rozum - i w to była skłonna teraz uwierzyć bardziej niż kiedykolwiek.

Zwykle, gdy coś ją wzburzyło do tego stopnia, że jej emocje zaczęły wpływać na otoczenie, potrafiła to naprawić. Zamknąć się na wpływy z zewnątrz, i odwrotnie. Wyobrażała sobie mur albo skrzynię, której wieko zamyka. Wiele razy udało jej się w ten sposób zapobiec ekscesom, gdy była między ludźmi, szczególnie uzbrojonymi. Takimi, którzy złość i strach, szczególnie nagłe i nieuzasadnione, byli skłonni wyładować na otoczeniu.

Tylko raz zdarzyło jej się, że emocji, które w sobie zgromadziła, było tak wiele, iż nie mogła ich tak po prostu zamknąć i przeczekać aż miną. Wtedy pomogła jej Noriko, zabierając ją z wioski na daleką wyprawę w poszukiwaniu roślin i lekarstw. Spędziły wystarczająco dużo czasu w podróży, z dala od osad ludzkich, żeby mogła wyładować emocje, nie tracąc nad nimi kontroli i nie emitując ich na otoczenie. Pomogła jej w tym wielogodzinna medytacja, ale także - i w znacznie większym stopniu - wysiłek fizyczny, bieganie aż do kresu sił. Wtedy też nauczyła się płakać, bez robienia sobie wyrzutów, że łzy są oznaką słabości.

Wtedy, gdy od wysiłku niemal drętwiały jej mięśnie, mogła sobie wmawiać, że płacze z bólu. Chociaż tak naprawdę płakała nad sobą. Nad prawdą, którą pojęła - że może być niebezpieczna dla otoczenia. I że nie będzie mogła zbyt długo przebywać w Sunagakure, od tej pory już zawsze będzie musiała wybierać długie, "bezpieczne" misje z dala od domu. Przynajmniej do momentu, gdy myślenie o Gaarze - albo o tym, co wbrew logice przetrwał - przestanie sprawiać jej ból.

Teraz szalony mistrz Piratów zadbał, żeby odczuwała przerażenie i ból innych ludzi, a ona zamknęła je w sobie jak w pudełku. Podobnie, jak zrobiła to z emocjami związanymi z Kenzo. Bała się otworzyć to pudełko, chociaż gdyby zrobiła to sama, przynajmniej mogłaby spróbować je kontrolować.

Ale nigdy nie musiała kontrolować tak wielu emocji. Kiedy członkowie Akatsuki porwali i zabili Gaarę, to emocje sterowały nią, nie odwrotnie. Kierowały nią długo po tym, gdy uwierzyła, że nad nimi zapanowała. W kolejnych latach bała się być blisko niego, ale bała się również zrezygnować z pracy dla wioski Piasku i być tak daleko, że nie mogłaby zareagować, gdyby kolejny raz źle oszacował ryzyko.

Do dnia, w którym dowiedziała się, że zginęli jej przybrani rodzice. Wtedy, w pełni świadomie, zamknęła się na niektóre emocje i miała wrażenie, że wszystko wyblakło. A Gaara budzi w niej co najwyżej ciekawość. Dość długo udawało jej się utrzymywać ten stan rzeczy, mimo że nagle zaczęła widywać Gaarę codziennie - czyli dostała dokładnie to, czego się wcześniej obawiała. Ale Gaara już od dawna perfekcyjnie panował nad swoimi emocjami. Ona, choć nie tak dobrze, również panowała nad tym, co odczuwała.

A w tej chwili, pierwszy raz od dawna, znalazła się w sytuacji, w której musiała bać się własnych uczuć. I jeszcze bardziej powinna obawiać się tego, co ktoś może z nimi zrobić.

  - Jesteś zła, ponieważ twój chłopak zginął - powiedział nagle mistrz Hakujo. Wypowiedziane przez niego bez żadnych emocji zdanie zabrzmiało absurdalnie, prawie komicznie. Może dlatego nie mogła się powstrzymać przed reakcją.

  - Były chłopak - uściśliła.

 Mężczyzna przyglądał jej się przez chwilę, jakby ważył słowa.

  - Umknął mi ten szczegół, być może istotny - odrzekł spokojnie. - Zapewne wiesz, że był jak wszyscy inni. Twoi rodzice.... Shinobi, którzy dostrzegli w tobie potencjał, zabrali cię z sierocińca, tylko po to, by wykorzystać cię do zdobycia pozycji w Sunagakure.

Nawet teraz takie słowa by ją dotknęły - gdyby pozwoliła sobie odczuwać jakiekolwiek emocje.

Odniosła wrażenie, że Hakujo ją testował. Natrafił na mur w swoim doskonałym planie. Spodziewał się, że kiedy jego oprychy będą gwałcić i mordować, a ona wchłonie emocje ofiar, nie będzie w stanie nad sobą zapanować. Wtedy on zamknąłby w niej emocje, jak w butelce, żeby dowolnie nimi manipulować.

W ogóle nie przyszło mu do głowy, że Sunami mogła zamknąć się na bodźce płynące z zewnątrz i na to, co miała w głowie. Ktoś powiedział staremu mistrzowi dużo na jej temat, ale pominął rzeczy, których nie potrafił zaakceptować lub które próbował uznać za nieważne. Jak to, że po napaści Akatsuki na wioskę i porwaniu Kazekage - po tym, jak serce Gaary przestało bić - musiała zamknąć w sobie emocje wystarczające, by wpłynąć na ludzi z zewnątrz i zasiać w osadzie chaos.

  - Kenzo był twoim informatorem - powiedziała. Nawet nie poczuła zdziwienia, w obecnym stanie stłumienia uczuć chyba nie była do tego zdolna.

  - Tak, był gadatliwy. Gdyby nie postanowił wrócić do swojej wioski, schwytanie cię byłoby o wiele łatwiejsze. Wszystko się opóźniło przez liczne, niefortunne zbiegi okoliczności.

 A więc Kenzo gadał za dużo, ale jej nie zdradził. Później może to będzie miało dla niej znaczenie. Teraz nie miało żadnego, Kenzo i uczucia związane z jego śmiercią wydawały się odległe i nierzeczywiste, jak prawie wszystko, o czym myślała.

  - To teraz nieważne - kontynuował Hakujo. Wiedziała, do czego zmierza. Zachowywała się inaczej niż się tego spodziewał, więc postanowił zmienić strategię. Wcześniej jej groził, ale chwilowo wybrał inną drogę. - Kenzo Shihara był żołnierzem Sunagakure. Lojalnym wobec wioski, której służył. Tacy sami są wszyscy, których znasz. Ale którzy nie są twoimi przyjaciółmi. – Wolno cedził słowa, jakby oczekiwał, że któreś z nich wywoła w niej widoczną reakcję. - Ty i ja nie jesteśmy shinobi, jesteśmy Azurami; dziećmi Ludu Pustyni, który się nas wyrzekł. Oboje mamy zdolności, których się bali. Dzięki tym zdolnościom możemy podporządkować sobie tych, którzy nami gardzili. Którzy postrzegali nas jako broń. Powiedz mi zatem, Kali, dlaczego chcesz zostać męczennicą w imię lojalności dla wioski, w której spotkała cię tylko pogarda? Proponuję ci coś o wiele większego. Władzę, musisz tylko współpracować.

 Sunami nie była zaskoczona. Wcześniej ją straszył, teraz chciał ją przekupić. Ale uświadomiła sobie coś ważnego.

Mistrz Hakujo i wszyscy tutaj mieli o niej nieaktualne informacje od Kenzo - informacje, które nigdy nie były do końca prawdziwe. Dla nich była pariaską, która pracowała jako najemnik wioski Piasku za grosze, i która nie miała żadnych powodów do lojalności. Nie tylko nie spodziewali się szybkiej reakcji ze strony Sunagakure, nie tylko nie spodziewali się pościgu. Przewidywali też, że ona nie ma powodu chronić wioski, której służy, a już na pewno nie za cenę życia.

Musiała to wykorzystać, tylko jak?

  - Oferta współpracy by mi schlebiała - powiedziała powoli. - Gdyby nie nieeleganckie metody, których użyliście wcześniej.

 Mistrz Hakujo wzruszył ramionami.

  - Cóż, zabijanie jest konieczne. Musisz być zdolna do wyzwolenia z siebie emocji, które rozwścieczą jinchuuriki.

  - Jakie to sztampowe - skomentowała nim zdążyła się zastanowić. - Chyba wszyscy szaleńcy spragnieni władzy w tym stuleciu chcieli kontrolować bijuu.

 Uświadomiła sobie, co to oznacza. I że ten plan miał większe szanse powodzenia niż okrojona wersja, którą znała wcześniej.

Mistrz Hakujo chciał wykorzystywać ją - czy też raczej jej emocje - do siania paniki i strachu w osadach. Uważała, że przeceniał rolę strachu. Shinobi broniący osad nie byli tacy jak wyjęci spod prawa nukenini, wiedzieli o co walczą. Mieli zasady, w które wierzyli. Kochali. Mieli czego bronić.

Część z nich mogła uciekać, część pod wpływem destrukcyjnych emocji stać się łatwym celem. Ale nie wszyscy. A jeden człowiek, który wie, dlaczego walczy i kogo chroni, jest lepszym żołnierzem niż dziesięciu najemników, na dodatek pozbawionych własnej woli i niezdolnych do odczuwania emocji, nawet strachu przed śmiercią.

Więc żeby zniszczyć wioski, mistrz oprócz strachu zamierzał wykorzystać rozwścieczonego Dziesięcioogoniastego. Naruto. I dlatego zaczynali od Wioski Liścia.

Naruto był zdeterminowany, odważny i panował nad Kuramą. Czy też się z nim przyjaźnił. Jednak zimna krew nie cechowała ani jednego, ani drugiego. Sunami była przekonana, że jinchuurki potrafi sobie radzić sobie emocjami - ale nie takimi, które już tłumiła w sobie. A przecież Piraci chcieli zabijać i niszczyć wszystko na swojej drodze, zanim dotrą do Konohy.

To ona musiała opanować te emocje. Wykorzystać je, żeby uciec. I ponownie w sobie zamknąć.

Zyska okazję do ucieczki, jeśli przekona mistrza, że ma on nad nią władzę i przestanie jej pilnować, tak jak przestał pilnować swoich żołnierzy wierząc w dominującą siłę strachu.

Sunami wiedziała też, że żeby przekonać Hakujo o swojej podatności na manipulację  musi mu oddać władzę nad swoimi emocjami. Stary Azur, który nie znał uczuć ani emocji nie będzie się spodziewał, że ktoś, komu odebrał emocje, mógłby wyrwać się spod jego władzy.

Więc najszybszym sposobem na ucieczkę było zostać wypraną z uczuć lalką marionetkarza i w najmniej spodziewanym momencie przejąć kontrolę. O ile to możliwe.

O ile prawdą jest to, w co zawsze chciała wierzyć - że uczucia to coś więcej niż nietrwałe emocje. Że są ważnym elementem tożsamości. Że człowiek pozbawiony emocji nie stanie się pozbawioną siły woli marionetką - o ile tylko ma coś więcej. Przyjaźń. Wiarę. Miłość.

  - Może jestem szaleńcem - odpowiedział Hakujo spokojnie. - Ale z mojej perspektywy wygląda to inaczej, Kali. To ty jesteś szalona, bo chcesz walczyć o ustalony porządek świata, w którym nie masz nikogo. Wszyscy cię porzucili.

 Sunami przez chwilę udawała, że się zastanawia, ale podjęła już decyzję. Miała dość podążania w tym chorym korowodzie płatnych morderców, jak owieczka prowadzona na rzeź. Musiała się uwolnić, a żeby to zrobić, musiała zaryzykować.

I zamierzała to przeżyć. Obiecała to Gaarze.

  - Dobrze. Będę z tobą współpracować - powiedziała. - Mam dosyć chodzenia na czyimś postronku.

  Na mistrzu Hakujo odpowiedź nie zrobiła żadnego wrażenia. Przeciwna by go nie rozczarowała. Ten człowiek był martwy za życia.

  - Doskonale. Zostaniesz rozwiązana, jeśli udowodnisz, że można ci ufać.

  Nie spodziewała się niczego innego. Hakujo ufał tylko tym, których zniewolił, albo którzy wiedzieli, że w każdej chwili mogą zostać zniewoleni. Sunami musiała uwolnić swoje emocje, po to, żeby stary mistrz je zamknął - jak w butelce. To mu da poczucie pewności, że stała się jedną z jego lalek, że nie zrobi nic, na co on nie pozwoli.

Ona nie mogła być pewna, że Azur się myli. Ale wierzyła w to, że przywódca nie może jej zniewolić, a już na pewno nie na długo.

Ponieważ, mimo że była tutaj sama, i zdana na siebie, Pirat nie miał racji. Nie wszyscy ją porzucili. Musiała tylko o tym pamiętać. I o tym, że ma dokąd wracać.