Rozdział XX. - Ostatni

Witajcie, oto i ostatni rozdział. Fragmenty oddzielone trzykropkami *** to tradycyjnie retrospekcje^^

Noriko siedziała w biurze i wypełniała dokumenty, gdy pojawił się chuunin i powiedział, że Kankuro chce z nią rozmawiać. Noriko w pierwszej chwili myślała, że dostała wezwanie i to ona ma się ruszyć z miejsca. Lalkarz nie fatygowałby się do niej, gdy chodziło o sprawy służbowe. A po tym, gdy spotkała na pustyni i została przez niego oschle potraktowana, nie mogła spodziewać się, że chce z nią rozmawiać towarzysko.

Gdy wstała od biurka, do pokoju wszedł Kankuro i ruchem głowy wyprosił posłańca.

- Co dalej z Sunami? – zapytał, nie witając się z nią nawet.

Noriko cofnęła się za biurko, mocno speszona jego bezceremonialnym zachowaniem.

- Usiądź. – Wyciągnęła rękę i wskazała na krzesło, chcąc nadać tej rozmowie jakąś normalną formę.

- Nie, dziękuję – uciął krótko lalkarz.

W taki sposób nie rozmawiał z nią nigdy wcześniej. Nie była pewna, czy chodziło o Sunami czy o jego żonę – możliwe, że obie jednocześnie.

W tej sytuacji ona także została w pozycji stojącej, za biurkiem, jakby miało jej ono służyć za barierę ochronną. Prawda jednak była taka, że nic nie mogło jej ochronić przed oschłym tonem i słowami, którymi ją ranił. Oczywiście, że miał do tego powody, ale nie było to żadne pocieszenie.

Noriko godzinę wcześniej musiała zmierzyć się z wrogością Temari, która miała do niej pretensje o izolowanie Sunami. Tak, jakby ona miała coś w tej chwili do powiedzenia. Oczywiście, gdyby decyzja należała do Noriko, zalecałaby izolację. Empatka mogła wyrządzić sporo szkód w wiosce, gdyby straciła nad sobą panowanie. Kankuro i Temari łatwo mogli wysnuwać oceny – oni nie widzieli, jak się zachowywała, gdy Kazekage został uprowadzony przez Akatsuki. Nie wiedzieli, że negatywne emocje, sączące się z zewnątrz, naprawdę mogą wpłynąć na otoczenie.

Z jednej strony Sunami zamknęła to wszystko w sobie i wydawało się, jakby wróciła do równowagi – z drugiej jednak Noriko, rozmawiając z nią, widziała, że tym razem Sunami nawet mniej nad sobą panuje niż kilka lat temu. Było w jej zachowaniu coś, co sugerowało, że spokój to tylko fasada, która łatwo może się załamać. Zresztą Sunami też była tego świadoma, bo życzyła sobie izolacji. Tylko raz zapytała o Gaarę i nie sprawiała wrażenia, jakby chciała go widzieć – lub jakby chciała widzieć kogokolwiek. Wydawała się całkiem załamana.

- A więc? Jak ona się czuje? – Ponaglił Kankuro.

Noriko rozłożyła ręce.

- Nie wiem, co mam ci powiedzieć. Dostała leki, które ją uspokoiły. Nie próbuje zrobić sobie krzywdy.

- Co ty pierdolisz? – Uniósł się shinobi. Zdał sobie sprawę, że za bardzo poniosły go nerwy, zastanowił się i odezwał jeszcze raz: - Wybacz, Noriko, ale nie rozumiem tego. Dlaczego miałaby sobie zrobić krzywdę?

Noriko zacięła usta. To tylko świadczyło, jak Kankuro niewiele widział. Ona widziała silnych shinobi, którzy płakali jak dzieci i takich, którzy reagowali samookaleczaniem. Stres pourazowy potrafił wyzwolić w ludziach skrajnie destrukcyjnie zachowania.

- Ona potrzebuje czasu. Być może dużo czasu. Ale wróci do równowagi. – Wcale nie była tego pewna, ale musiała posunąć się do kłamstwa. Zresztą jako lekarz nauczyła się traktować wysoce optymistyczne diagnozy jako bardzo prawdopodobne. Jakoś trzeba było sobie radzić, i jakoś trzeba było rozmawiać z ludźmi.

- Okej, więc kiedy mogę z nią porozmawiać? – Kankuro, widząc jej minę, dodał ostrzej: - Chyba jest w stanie normalnie rozmawiać?

- Jest – odpowiedziała kunoichi szybko.

Nie było powodu w to wątpić:  Su była w pełni świadoma tego, co się dzieje i tego, co się stało. Była świadoma tych wszystkich trupów i śmierci Kenzo. Opowiedziała Noriko przebieg wydarzeń i nie ulegało wątpliwości, że gryzło ją to, że mordowała – albo raczej jak to robiła. Jednak było coś innego, co bardziej ją rozbiło, lecz nie sposób było stwierdzić, co.

- Sunami jest zwykłym pacjentem i mogłaby wyjść, gdyby chciała. – Nie było instrukcji, żeby ją trzymać w zamknięciu. Noriko wydawało się, że to błąd i będzie miała duży kłopot, jeśli Sunami zmieni zdanie i zapragnie pospacerować po wiosce. Niemniej, wytyczne Gaary były jasne, a ona nie mogła ich podważać, choćby chciała. Również nie na nią spadnie odpowiedzialność. – Może przyjmować wizyty, ale zażyczyła sobie, żeby nikogo nie wpuszczać. Obowiązują mnie zasady, mogę zapytać, czy ona chce z tobą rozmawiać, ale nie liczyłabym na to.

Kankuro zareagował zgodnie z przewidywaniami, niezrozumieniem i oburzeniem.

- To jakiś absurd.

- Mówiłam ci, ona potrzebuje czasu. – Noriko miała nadzieję, że się nie obraził.

Kankuro wyglądał bezradnie, analizując sytuację i najwidoczniej walcząc z wieloma emocjami, które dotykają człowieka, który wie, że nic nie może zrobić dla bliskiej osoby. Noriko widziała to wiele razy. A Kankuro rozumiała tym bardziej, że miała podobne odczucia. Sunami była jej bliska, choć mało kto o tym pamiętał, gdy występowała w roli lekarza.

- W porządku. Pójdę już. – Zdecydował wreszcie lalkarz.

Noriko, wbrew sytuacji, poczuła chęć, by go objąć. I chciała przejść przez pokój, ale Kankuro spojrzał na nią w sposób, który zatrzymał ją w pół drogi.

- Noriko, jesteś nam potrzebna. Jesteś potrzebna Sunami – poprawił się. – Sytuacja jest napięta i tylko dlatego nie wyciągam wobec ciebie konsekwencji. Próbowałaś wmówić Michiru, że jest tu intruzem, a to, że za nią chodziłaś, podchodzi pod nękanie. Jeśli się do niej zbliżysz, wylecisz stąd na zawsze.

Noriko zatrzymała się. Próbowała spokojnie przyjąć to upokorzenie. Przymknęła oczy, wzięła głęboki wdech. Potem spojrzała na niego z takim dystansem, na jaki tylko się mogła zdobyć.

- Widzisz to tak, jakbym ja próbowała się na siłę włamać do twojego życia. Ale ja byłam w nim i zawsze cię wspierałam. Zlekceważyłeś to. Potraktowałeś mnie jak byle kogo, wolałeś sobie brać kochanki, sprowadziłeś sobie żonę. – Opanowała drżenie głosu, żeby mówić dalej: - Nie będę więcej nękać twojej żony. Ułożyłeś sobie życie, to twoja decyzja. To ty mnie straciłeś, chociaż cię zawsze wspierałam, i ty powinieneś żałować, że wybrałeś coś gorszego.

Kankuro podszedł do niej. Nie wydawał się rozgniewany, chociaż tego się spodziewała.

- Nie wybrałem czegoś gorszego. Darzę miłością moją żonę. – Tak poważnych słów nigdy by się nie spodziewała, ale kolejną częścią wypowiedzi Kankuro zszokował ją jeszcze bardziej. – Może kiedyś zrozumiesz, że nie chciałem stracić twojej przyjaźni. Byłaś zbyt ważna, bym wmawiać ci, że odwzajemniam twoje uczucia.

Byłaby to jedna z najmilszych rzeczy, jakie od niego usłyszała, gdyby nie to, że użył czasu przeszłego.

Sunami siedziała na podłodze po turecku. Można było pomyśleć, że medytuje, ale tak naprawdę starała się o niczym nie myśleć, koncentrując się jedynie na nikłym cieple promieni słonecznych, które wnikały przez okno.

Nigdy nie czuła się tak bardzo obok świata. Dawało jej to pewien komfort. Chyba pierwszy raz nie czuła, że zagroziłaby komuś swoimi emocjami. Mogła je zamknąć jak w pudełku. Kiedy opadł z niej szok po poprzednich wydarzeniach, miała okazję wszystko przeanalizować i zdystansować się. Znalazła się w dziwnym stanie hibernacji. Wiedziała, że Gaara nienawidził tej techniki – techniki, którą budził kiedyś Shukaku – ale ona nagle odkryła, że coś takiego doskonale pozwala oczyścić umysł. I także pozwoliło jej dostrzec, w jaki sposób starzec wyciszał cudze emocje. Jego technika była prawie doskonała, ale popełniał błąd, niszcząc je przy okazji.

Zrozumiała też, że wyciszanie i emitowanie emocji to dwie strony tego samego medalu i kiedyś dystansowanie się od bodźców uczuciowych, które odbierała, i tych, które czuła, przychodziło jej z trudem dlatego, że tak naprawdę nie chciała manipulować emocjami. A w każdym razie nie do tego stopnia, ponieważ życie bez emocji było przerażająco ubogie. Wydawało jej się, że nigdy by takiego nie chciała.

Teraz wyizolowała cudze emocje w sposób doskonały i zastanawiała się, czy nie powinna zrobić tego samego z własnymi. Emocje można w sobie stłumić, nawet nie mając do dyspozycji żadnych technik, bo to do pewnego stopnia jest działanie na poziomie intelektualnym. Tak…

Tak, jak robił to Gaara.

Gaara, który ją kochał, ale nie potrafił tego głośno przyznać. Mógł dla niej zabijać i ryzykować życie, ale nie potrafił obiecać, że zawsze przy niej będzie. Ocalił ją w niebezpiecznej sytuacji, ale teraz nie przyszedł. I nie przyjdzie.

Nie przyjdzie, ponieważ pragnienie więzi emocjonalnej nie wystarczy, żeby ją utrzymać. A Gaara nigdy nie chciał się całkowicie zaangażować i nie chciał, żeby ona się całkowicie zaangażowała.

                                                             ***

Gdy Sunami się obudziła, za oknem wciąż było ciemno.

Przebiegła dłonią po kaszmirowej pościeli, która nie pozwalała jej choć na chwilę zapomnieć, że nie jest we własnym łóżku. Wyciągnęła rękę, ale natrafiła na pustkę – Gaary nie było obok.

W nocy, gdy leżał obok niej, pozwoliła sobie odpłynąć od rzeczywistości. I zapomnieć.

Nie myśleć o tym, że powodowana wściekłością, niemal wtargnęła do jego domu, i że tylko w wyniku jakiegoś szalonego zbiegu okoliczności – i emocji – wylądowali w łóżku.

Nie zastanawiać się, czy dla niego to miało jakiekolwiek znaczenie. I czy lekka irytacja z odkrycia, że to był jej pierwszy raz, była spowodowana przewidywaniem ewentualnych problemów. Gaara musiał się domyślić, że dla niej to nie był przygodny seks.

Ale z drugiej strony, czym to mogło być?

Sunami przymknęła oczy i pozwoliła sobie chwilę pomarzyć.

Wiedziała, że nie powinna wiele oczekiwać. Że jednorazowy numerek o niczym nie świadczy. Że wiele jej koleżanek rozczarowało się, oczekując czegoś od mężczyzny po jednym spotkaniu. Że Gaara mógł mieć dziesiątki kobiet i że dla niego ta noc mogła nie mieć żadnego znaczenia.

Ale…

Pamiętała jego emocje, tak samo wyraźnie, jak dotyk i żar jego ciała. Wyczuwała je, mimo że tak bardzo przywykł je ukrywać. Pamiętała, jak po wszystkim ją obejmował. Mając to wszystko w pamięci, jakoś mało wierzyła własnemu rozsądkowi, który podpowiadał, że niebezpiecznie jest przypisywać bliskości fizycznej zbyt duże znaczenie.

Głos Gaary wyrwał ją z letargu.

- Przygotowałem śniadanie.

Sunami odwróciła się w kierunku drzwi. W słabym blasku światła z sąsiedniego pomieszczenia widziała nie tylko jego sylwetkę. Przyglądał jej się z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.

Uderzył ją kontrast między tym, jak odczuwała jego obecność wcześniej, i jak zachowywał się teraz. Całkowite wyciszenie emocji – jakby zamknął się w skorupie. Jakby chciał się od niej odciąć.

Najwidoczniej oczekiwał, że coś powie, a ona nie mogła się zdobyć na żadną reakcję. Czuła się, jakby ktoś jej wylał kubeł zimnej wody na głowę.

- Sunami – odezwał się tonem, który ją zabolał, bowiem miała wrażenie, że nigdy nie wypowiadał jej imienia tak oschle. Zupełnie inaczej wypowiadał je w nocy.

Opanuj się, powiedziała sobie w duchu. To się chyba nazywa spaść ze szczytu euforii na dno rozpaczy.

Opanuj się.

Dopiero gdy Gaara się poruszył, jakby chciał do niej podejść, i uprzytomniła sobie, że może to jest moment na skonfrontowanie marzeń z rzeczywistością, coś sobie uświadomiła.

- Do cholery! Mam przedstawić z rana raport! – Wykrzyknęła i wyskoczyła z łóżka, żeby się ubrać.

Szybko sięgnęła po ubrania. Nie przeszkadzało jej, że była naga, a Gaara się nie odwrócił. Tym, co jej przeszkadzało, było to, że prawdopodobnie wszystkie emocje można było czytać z niej jak z kartki. Była spłoszona, zażenowana i zła na siebie. Czego się właściwie spodziewała, pocałunków i kwiatów?

W pewnym momencie Gaara wycofał się do kuchni i kiedy wyszła z pokoju, stał niemal naprzeciw niej z założonymi rękami. Zauważyła, że nakrył do stołu dla dwóch osób, a w całym pomieszczeniu rozchodził się przyjemny zapach tempury.

I wtedy uświadomiła sobie coś jeszcze. On też nie wiedział, jak się zachować. Dlatego zadał sobie trud z rana, by przygotować posiłek. Szukał zajęcia.

Ale oprócz tego, starannie ukrywał emocje, ewidentnie nie chcąc, żeby je poznała. Musiał mieć świadomość, jak wiele ujawnił wcześniej.

- Właściwie… – nie wiedziała, co powiedzieć – tak właściwie to ja powinnam już iść, bo mam wcześnie zdać raport. – To był element kary, jaką wymyślił dla niej Kankuro za niedostateczne okazywanie szacunku przełożonym. Wcześniej nawet przez chwilę nie odczuwała konieczności wczesnego zdawania meldunków jako kary. – Nie mam jeszcze ani słowa.

Gaara wykonał przyzwalający ruch głową, jakby pozwalał jej wyjść. Przyszła jej do głowy głupia w tej sytuacji myśl, że pewnie w taki  sposób zwalnia z obowiązków podwładnych. To sprawiło, że natychmiast skierowała się do drzwi.

- Sunami. – Zatrzymała się na dźwięk swojego imienia. Szybciej zabiło jej serce. Tym razem nie mówił oschłym tonem - choć też nie mogła usłyszeć w jego głosie emocji. Dla niej brzmiało to jak obietnica.

Gaara zbliżył się do niej i chwycił ją za biodra, by ją do siebie przyciągnąć. Wciąż skrzętnie skrywał emocje, ale czuła jakby były pod powierzchnią, wyrażały się w silnym dotyku ramion. Pocałował ją w taki sposób, że niemal ugięły się pod nią nogi.

Oddałaby wszystko, żeby tylko powiedział: zostań. Nie dbała o spóźnienie do pracy i Kankuro.

W tym momencie pragnęła tylko, żeby powiedział jedno słowo. Zostań.

Ale Gaara odsunął się i otworzył dla niej drzwi.

                                                 ***

Temari miała świadomość, że swoim zachowaniem działała Shikamaru na nerwy. Wiedziała też, że – jak to ujęła kiedyś Sunami – chłopak miał dla niej wyjątkowo dużo cierpliwości, ale to nie znaczy, że ta cierpliwość się kiedyś nie wyczerpie. Shikamaru bez ogródek mówił, że męczy go jej poczucie nadmiernej odpowiedzialności za innych – i nie mogła twierdzić, że nie miał racji.

Czy jednak mogła mu powiedzieć, że wyjedzie z Suny i zamieszka z nim w Konoha, bez względu na bieg wypadków? Nie.

Dlatego też lekko się posprzeczali, co dodatkowo ją zdenerwowało – jakby bez tego nie była wystarczająco nabuzowana.

Czuła się więc wyjątkowo pewna siebie, wpadając do gabinetu Gaary, ale on zgasił ją od wejścia, mówiąc żeby się uspokoiła lub wyszła.

Stał przy biurku i przyglądał się mapie. Nie musiała nawet zbliżać się i sprawdzać, co to jest – mogła z całą pewnością stwierdzić, że to mapa Kraju Ognia.

 Kankuro poinformował ją, że Gaara nakazał mu wysłać kilku ludzi na skraj pustyni, gdzie miał zostawić trzech nukeninów zakopanych w piasku, celem wydobycia od nich później informacji. Oczywiście, nie było żadnej pewności, że ofiary przeżyły – techniki Gaary były skuteczne w pozbawianiu życia, mniej w jego podtrzymywaniu. Uwięzieni w piasku nieszczęśnicy mogli się już udusić. Pewnie dlatego Gaara starał się przeanalizować mapę Kraju Ognia, który z doświadczenia całkiem nieźle znał. Zamierzał ruszyć na te tereny, nawet jeśli nie uzyska informacji, gdzie przywódca Piratów rozmieścił żołnierzy.

Stary szaleniec zamierzał zaatakować wioskę Liścia i potrzebował do tego pokaźnego wojska. Dwie rzeczy można było uznać za pewnik. Pierwszą było, że żołnierze stacjonowali gdzieś na terenie Kraju Ognia - w innym wypadku zbyt dużo czasu potrzebowaliby na przemieszczenie się. Drugą, że nie mogło to być w pobliżu Konohagakure, bo z pewnością zostaliby wykryci. Musieli znajdować się gdzieś na obrzeżach kraju, blisko granic.

Najlogiczniejsze wydawało się umieszczenie wojsk w pobliżu morza. Temari zorientowała się, że nie tylko ona o tym pomyślała, bo kiedy zbliżyła się do biurka spostrzegła, że Gaara przesuwał palcem po mapie w rejonie nadbrzeżnym. Zapewne analizował, gdzie w tamtych okolicach najwygodniej byłoby stacjonować armii shinobi.

- Doskonale wiesz, że nie powinieneś robić nic bez konsultacji z Hokage – odezwała się. Nawet w jej własnych uszach ta wypowiedź brzmiała bez przekonania. Nie dlatego, że nie miała racji, ale dlatego, że nie spodziewała się poważnego potraktowania.

Gaara ledwie na nią spojrzał znad mapy. Miała wrażenie, że z rozmysłem ją ignoruje.

- Wyślę wiadomość do Hokage – odpowiedział tonem, jakby chciał ją zbyć.

Jasne. Po fakcie.

Temari przygryzła wargi. Z trudem panowała nad emocjami. Miała świadomość, że z ich pomocą nic nie ugra, jednak nie powstrzymała się.

- Nie możesz wpaść na cudze terytorium i dokonać masowego mordu! – krzyknęła.

Tym razem Gaara spojrzał na nią z większym zainteresowaniem. W innych okolicznościach powiedziałaby, że nawet z rozbawieniem. Nic jednak nie powiedział. Temari sama zdawała sobie sprawę z tego, jak zabrzmiała i że nie mogła oczekiwać innej reakcji.

Przecież w przeszłości robił tak wiele razy. Różnicą było, że teraz zajmował stanowisko, które nakładało na niego określone zobowiązania – i ograniczenia. Nigdy tego nie przyznawał, ale te ograniczenia mu przeszkadzały. Temari nie musiała pytać brata, czy jest jakiś aspekt zajmowania stanowiska kage, który mu nie odpowiada. Już wtedy, gdy Gaara zdecydował się na przyjęcie propozycji Rady wiedziała, że ciężko mu będzie wytrzymać zamknięcie w wiosce. Nie do takiego życia był przyzwyczajony. A jednak nigdy nie szukał pozazawodowych powodów, żeby wyrwać się z Suny. Zdaniem Temari było to w równym stopniu spowodowane potrzebą ukarania siebie, jak i upewnienia się, że wymyślona przez Radę metoda kontrolowania jego morderczych instynktów – przez odebranie okazji do zabijania – będzie skuteczna.

Gaara potrafił się kontrolować, jeśli tylko chciał. Teraz z pewnością nie chciał. Pałał żądzą zemsty. Armię najemników trzeba było powstrzymać, być może zlikwidować, ale na pewno nie w ten sposób. W pierwszej kolejności należało porozumieć się z wioską Liścia. W tym momencie nie myślał i nie zachowywał się jak dowódca, więc mógł zaprzepaścić wszystko, na co pracował i na czym – mimo niedogodności – z pewnością mu zależało.

Dobrze o tym wiedział, ale nie dbał o to, dlatego Temari miała ogromny problem, jak przemówić mu do rozsądku.

- Zastanawiam się, czy kiedyś mi wybaczysz – odezwała się po chwili wahania.

Powiedziała coś, czego nie przewidział, więc przynajmniej na  chwilę przyciągnęła jego uwagę.

- Słucham?

Temari przymknęła na moment oczy. Zawsze chciała to powiedzieć, ale nigdy się nie odważyła. Obawiała się reakcji Gaary, dlatego nigdy nie rozmawiała z nim o dzieciństwie – zwłaszcza wczesnym dzieciństwie, zanim zginął wuj Yashamaru. O czasach, kiedy Gaara był jeszcze zwykłym dzieciakiem, nie tym, którego zdradzili wszyscy, i który brał odwet na otoczeniu.

- Byłam dla ciebie okrutna. Nie chciałam się z tobą bawić. Nazwałam cię potworem… Nawet nie raz i nie dwa. Potrafisz mi to wybaczyć?

Pierwszy raz w życiu miała wrażenie, że Gaara nie wie, co odpowiedzieć. W innej sytuacji przyniosłoby jej to satysfakcję. Zawsze ją to irytowało, że niby był małomówny, ale na każdą jej uwagę miał celną ripostę.

Teraz przez chwilę przyglądał jej się, jakby oceniał, czy mówi poważnie.

- Nie ma o czym mówić. – To była odpowiedź, której mogła się spodziewać, ale która w żaden sposób nie mogła jej zadowolić.

Uświadomiła sobie jednak, że niespodziewanie dla siebie zyskała przewagę. Gaara był tak zaskoczony, że nawet nie potrafił tego ukryć. Spadła z niego maska obojętności. Musiała to wykorzystać. To była jedna z takich sytuacji, w których druga szansa może się nie zdarzyć.

Nie odważyła się podejść blisko niego – nigdy nie zdarzyło jej się zbliżyć na tyle, by móc go dotknąć; była przekonana, że Gaara by sobie tego nie życzył - ale postąpiła krok do przodu.

- Proszę, powiedz cokolwiek innego. Chociażby nawet, że nie, nie mam szans na wybaczenie. Że byłam podłym, wstrętnym bachorem. Że jest za późno. Ale nie mów, że to nie miało znaczenia albo że nie ma go teraz.

Gaara najwyraźniej poczuł się atakowany. Cofnął się – nieznacznie, ale nie na tyle, by nie zauważyła. Kolejna rzecz, którą w innych okolicznościach odczytałaby jako drobne zwycięstwo.

- Był taki czas, że cię nienawidziłam – powiedziała. Musiała bardzo uważać, żeby głos jej się nie załamał. Zawsze miała kłopot z wyrażaniem emocji, ale tym razem nie potrafiła ich utrzymać na wodzy. – Winiłam cię za śmierć mamy, za to, że nie mieliśmy prawdziwej rodziny. Ale byłam wtedy dzieciakiem i tylko tak, szukając winnych, potrafiłam to sobie wytłumaczyć.

- Wiem. – Gaara próbował jej przerwać, ale potrząsnęła gwałtownie głową.

- Nie. Czegoś chyba nie rozumiesz. To był mój błąd, nie twój. Moja niesprawiedliwa ocena. Liczę, że kiedyś to zrozumiesz i że wtedy mi wybaczysz. Ale teraz musisz zrozumieć coś innego. – Temari przełamała się i podeszła bliżej Gaary, na odległość ramienia. Wiedziała, że musiał się powstrzymać, żeby się nie cofnąć. Nie pozwalał się nikomu zanadto zbliżyć, prawdopodobnie jedynym wyjątkiem była Sunami. – Czasami krzywdzimy ludzi, na których nam zależy. Świadomie, w złości, albo przypadkiem, nie mogąc nic na to poradzić. Nie jesteś przyzwyczajony do popełniania błędów, ale tym razem podjąłeś złą decyzję, wysłałeś Sunami do sanktuarium, bo nie znałeś wszystkich faktów. To nie jest błąd, którego mogłeś uniknąć. Możesz uniknąć następnych. Tylko, że musisz wznieść się ponad twoje urażone ego.

Ponieważ ostatnie zdanie, które wypowiedziała, brzmiało jak zarzut, Gaara odzyskał rezon. Zdecydowanie łatwiej było mu się odnaleźć w sytuacji, w której musiał się bronić niż wtedy, gdy ktoś próbował go zrozumieć – lub udawał, że rozumie. Popatrzył na Temari wyzywająco.

- Wydaje ci się, że problemem jest moje urażone ego?

Temari potrząsnęła przecząco głową.

- Nie. Wydaje mi się, że większym problemem jest twoje przekonanie, że będąc z kimś blisko prędzej lub później tego kogoś zniszczysz. Ale, niezależnie od tego, jak łatwo kiedyś przychodziło ci niszczenie: to, co zrobisz, zależy tylko od ciebie.

                                             ***

Sunami obróciła się w pościeli i skierowała się twarzą do Gaary.

- W ogóle nie będziesz dzisiaj spać? – zapytała leniwie.

Oparł się wyżej na łokciu, żeby lepiej widzieć jej twarz. Sunami zadrżała kiedy dotknął palcami jej nagiego ramienia.

- Śpij, jeśli jesteś zmęczona. Przecież ci nie przeszkadzam.

Sunami uśmiechnęła się lekko, ale nie ruszyła się, choć normalnie przytuliłaby się do niego.

- Jesteś nadal zła? – zapytał.

Dziewczyna zastanowiła się.

- Sama nie wiem. Byłam zła, kiedy podejrzewałam, że rozważasz aranżowane małżeństwo.

Gaara przesunął dłoń i dotknął jej czoła, odsuwając z niego kosmyki ciemnych włosów.

- Skąd ci to przyszło do głowy?

Sunami wzruszyła ramionami. Wydawała się lekko urażona, jakby uważała, że złośliwie wypomina jej niemądrość.

- Miałam pewne przesłanki. – Uniosła się lekko, żeby zrównać się z nim na poziomie wzroku. – Nie, nie jestem zła. Ale to trochę frustrujące, że nie potrafię odgadnąć, co masz w głowie, a ty mi tego nie powiesz.

Gaara przeczesał palcami jej długie włosy. Zastanawiał się, czy Sunami w którymś momencie się odsunie poza zasięg jego dotyku. Miała do niego żal, którego jednak nie potrafiła wyartykułować. Nawet tego od niej nie oczekiwał, bo gdyby to zrobiła, zostałby postawiony w trudnej sytuacji, w której musiałby się zadeklarować.

Nie chciał więc jej zmuszać, żeby skonfrontowała się z niespójnością własnego sposobu myślenia. Sunami nie była dziewczyną, której marzyło się małżeństwo. Wielokrotnie  narzekała na system, w którym jeśli wyszkolona kunoichi decydowała się na ślub oczekiwało się od niej, że rzuci w diabły lata treningów i zostanie gosposią domową. Dlatego Gaarze nigdy wcześniej nie przyszło do głowy, że dziewczyna oczekiwałaby od niego, że się jej oświadczy. Zdawało mu się, że sytuacja, w której ona wszystko może, ale nic nie musi, będzie dla niej równie wygodna, jak dla niego.

A jednak jej to nie odpowiadało, chociaż nie przyznawała tego głośno. Gdyby powiedziała, że chce zostać jego żoną, postawiłaby go w trudnej sytuacji. Nigdy jednak nie padła z jej strony taka jednoznaczna deklaracja. Miał wrażenie, że dlatego, że nie do końca wiedziała, czy tego właśnie chce.

Chyba Sunami nie tyle zależało na formalnym związku, co na tym, żeby on chciał ją pojąć za żonę. Gdyby miał pewność, że tak jest, mógłby się jej oświadczyć – zakładając, że odmówi. I że będzie miała pewność w temacie, który ją interesował, ale w praktyce niczego to nie zmieni.

- Nie spodobałaby ci się rola Pierwszej Damy. Byłabyś uwiązana w tej wiosce bardziej niż ja – ocenił.

Nie pierwszy raz przytaczał ten argument. Poprzednio Sunami przyznała mu rację. Teraz jednak pocałowała go delikatnie w usta i powiedziała:

- Potrafię sama zdecydować, które więzi mnie ograniczają. I komu i w jakim stopniu chcę pozwolić, by mnie ograniczał.

Gaara wiedział, że oczekiwała od niego odpowiedzi, ale nie mógł i nie zamierzał jej udzielić. Tylko raz powiedział, że nie oczekuje, by była przy nim zawsze i że nie będzie jej próbował zatrzymać, jeśli postanowi odejść. Była wtedy nie tylko zagniewana, ale też zraniona.

Dla Gaary świadomość, że Sunami może odejść i że nie ma wobec niego zobowiązań, była wyznacznikiem komfortu. Być może o zabarwieniu masochistycznym, bo istniało prawdopodobieństwo, że pewnego dnia dziewczyna zechce z tej możliwości skorzystać. Jednak była to jedyna relacja w jego życiu, która nie opierała się na strachu lub powinności. Temari i Kankuro tkwili przy nim całe życie, tylko dlatego, że musieli. Wuj próbował go traktować jak siostrzeńca, ponieważ czuł się do tego zobowiązany. Ojciec przez pewien czas utrzymywał go przy życiu tylko z poczucia obowiązku. Nikt z nich nie mógł się od niego odwrócić, niezależnie od tego, czy się go bali.

Chciał być pewien, że Sunami w każdej chwili może odejść, bo tylko wtedy wiedział, że jest z nim, ponieważ tego chce.

                                                       ***

Sunami otworzyła okno i usiadła bokiem na parapecie. Dostała w szpitalu pokój z ogromnym oknem, przez które wpadało mnóstwo światła. Wcześniej nie wiedziała nawet, że w budynkach rządowych są takie pomieszczenia. W całej siedzibie administracyjnej i w szpitalu było dużo małych, okrągłych okienek, które miały ograniczać napływ promieni słonecznych. Może po to, żeby nie rozpraszać ludzi skupionych na pracy, może po to, by nie czuli się oni zbyt swobodnie. Sunami była zadowolona, że od tej reguły zrobiono wyjątki, ponieważ zwariowałaby, odizolowana jak w pieczarze.

Teraz dzień się kończył, a ona patrzyła na zachód słońca, który wydawał jej się symboliczny. Cały dzień czekała na decyzję. I chociaż rozsądek i doświadczenie podpowiadało jej, że Gaara nie podejmie takiej decyzji, jakiej ona by chciała, czuła rozczarowanie.

Mimo to, gdy rozległo się pukanie do drzwi, wiedziała, kogo się spodziewać. Pobiegła, by otworzyć, bez zastanowienia. Gdyby kierowała się zdrowym rozsądkiem czy logiką, powinna być zdziwiona, widząc za drzwiami Gaarę. Jednak nie była ani trochę zaskoczona.

Ewidentnie nie wiedział, co powiedzieć.

- Jestem – zakomunikował w końcu.

Sunami potrząsnęła głową, trochę z niedowierzaniem, trochę z irytacją, będącymi reakcją na to jego lakoniczne „Jestem” – a także na całokształt zachowania Gaary, które wynikało z przekonania, że sam może decydować, w jakim stopniu ona się do niego zbliży.

Mogła odegrać dramatyczną scenę, nakrzyczeć na niego lub udawać obrażoną – żeby dać mu nauczkę. Zamiast tego uderzyła go pięścią w pierś, niezbyt mocno, więc pewnie nawet nie poczuł.

- Sunami – odezwał się łagodnie, jakby chciał ją uspokoić.

Ale nie musiał tego robić. Nie była nawet zła. Była szczęśliwa.

- Długo ci to zajęło – powiedziała.

Gaara ujął dłoń, którą wciąż przykładała do jego klatki piersiowej, i pocałował ją.

- Wiem. Ale już nie odejdę. Będę przy tobie zawsze, jeśli właśnie tego chcesz.

.............................................................................................
Cóż mogę powiedzieć... Mam nadzieję, że zakończenie Was nie rozczarowało. Jak wspominałam, mam w zanadrzu kilka rozdziałów dodatkowych, które miałyby pokazywać sceny z przyszłości, być może nawet i następne pokolenie, ale nie mam pojęcia, kiedy je zrealizuję. Sunagakure monogatari jako takie uważam za zakończone i chciałabym zająć się czymś innym.
Dziękuję wszystkim, którzy czytali i komentowali, zwłaszcza w ostatnim czasie, gdy z regularnością dodawania rozdziałów było krucho. Bez solidnej dawki motywacji nie dokończyłabym tego opowiadania, a myślę, że byłoby szkoda - przynajmniej dla mnie. Ta historia na długi czas zajęła moją wyobraźnię i bardzo zależało mi, by doprowadzić ją do końca.